google-site-verification: google66066a2ac682546a.html google-site-verification: google66066a2ac682546a.html

Nikko Norte

Al als kind wantrouwde ik de voeding die me tot een gezonde man zou doen uitgroeien. Maar misschien was het niet de voeding als zodanig die mijn wantrouwen wakker riep; mijn ouders, zoals de meeste ouders in de jaren ’70 van de vorige eeuw, waren geen hoogvliegers op culinair gebied. Toch kan ik terugblikkend alleen maar toegeven dat de overwegend zoute kost van weleer mijn leven redde, of ten minste de kwaliteit ervan.

 

School en maaltijden thuis. Ik sloeg me door beide heen tot ik wegen vond school te vermijden en zoveel mogelijk maaltijden thuis over te slaan. Met een vriendje, dat onder dezelfde culinaire omstandigheden leefde als ik, bedacht ik een plan om ons zakgeld aan te vullen. Met ons extra geld kochten we eten, echt eten. Fruit, groente, vlees en soms vis of gevogelte. We bereidden ons oneigenlijk verkregen voedsel op een even oneigenlijk verkregen kampeeruitrusting in onze ondergrondse hut in de bossen en ontdekten daar de culinaire waarheid dat voedsel niet veel bereiding nodig heeft om goed te smaken. Een andere waarheid die we ontdekten, was dat het toevoegen van kruiden en specerijen tot smakelijkere maaltijden leidde dan het toevoegen van zout.

 

Toen ik ouder werd en meer zeggenschap kreeg over wat ik at, vermeed ik intuïtief een aantal voedingswaren en beperkte ik me tot de voedingswaren die ik had kunnen jagen of verzamelen als ik in een ander tijdperk was geboren. Eenmaal volwassen realiseerde ik me dat mijn eetgewoonten misschien wat ongebruikelijk waren. Maar die eetgewoonten hielden me gezond, hielden me in de maat jeans die ik droeg toen ik achttien was en spoorden vrienden, kennissen en even vaak onbekenden aan mijn hulp te vragen in zaken die aan hun gezondheid waren gerelateerd. Op het gebied van gezondheid hielp ik mensen graag, maar ik realiseerde me al snel dat het belachelijk was mensen een helpende hand te bieden op basis van wat mijn intuïtie aangaf wat goed en fout was.

 

Rond de millenniumwissel bezocht ik de prehistorische grotten in de Dordogne, in Frankrijk, waar tot me doordrong hoe sterk en gezond onze voorouders in vergelijking met ons moeten zijn geweest. De omstandigheden gaven me een periode vrijaf van het avontuurlijke leven dat ik leidde en ik besloot die periode te wijden aan studie. Het doel van mijn studie was mijn hypothese te onderbouwen – of te ontkrachten – dat mensen in het derde millennium een stuk gezonder zouden zijn als zij hun dieet en bewegingspatroon aanpasten aan hun genetische codering.

 

Interessante studie! De resultaten ervan hielpen me bij het ontwikkelen van een levensstijl gebaseerd op hoe onze verre voorouders leefden. Een levensstijl die ons onze gezondheid teruggeeft, die ons in staat stelt voor eens en voor altijd af te rekenen met obesitas, sarcopenie en osteoporose en die ons uit de rol van testkonijn van onze evolutie bevrijdt, een rol die ons onvrijwillig is toebedeeld als gevolg van de agrarische-, de industriële- en de digitale revolutie, drie rampen die de mensheid de laatste tienduizend jaar troffen.

 

Het manuscript De holbewondecode, dat ik op basis van mijn studie schreef, gaf ik niet uit, zelfs niet toen een uitgever me aanspoorde dat te doen. Ik vond mezelf te jong om over gezondheid te publiceren. De jaren die volgden, leerde ik tientallen mensen als moderne holbewoner te leven, maar mijn manuscript verstofte.

 

Twintig jaar later – ik droeg nog steeds de maat jeans die ik droeg toen ik achttien was – sloeg corona toe. De wereld raakte in paniek en wetenschappers braken hun hersens over het ontwikkelen van een antivirus dat al bestond: een goede algemene gezondheid gecombineerd met een lage Body Mass Index. Ik was inmiddels 56, rende nog steeds als een kind door het leven – me verheugend op iedere maaltijd van de dag – maar begreep dat het tijdelijk gedaan was met als een kind door het leven rennen. Ik zou het stof van De holbewonercode blazen en zou het manuscript herschrijven en publiceren, opdat ieder van ons zo gezond kan zijn als onze voorouders ooit waren en zich kan weren tegen de werkelijke pandemie die de wereld teistert: de verwaarlozing van onze gezondheid.

Schruns, Vorarlberg, Oostenrijk

© Nikko Norte

  • Facebook
  • Twitter